راز قهرمانی‌های بدنساز ۹۰ ساله ژاپنی چیست؟
پیروزی اراده بر کهولت سن ؛ روایت زندگی بدنساز ۹۰ ساله ژاپنی که هرگز تسلیم نشد
توشیسوکه کانازاوا در حالی که در سالن ورزشی خود در هیروشیما مشغول نوشیدن چای سبز است، خاطرات پیروزی بر هفت رقیب دیگر در رده ۸۵+ رقابت قهرمانی بدنسازی مسترز ژاپن را مرور می‌کند؛ نوزدهمین عنوان قهرمانی ملی او که به گفته خودش، آخرین قهرمانی نیست.
کانازاوا در حین یادآوری دوران حرفه‌ای طولانی و درخشانش، با مکثی کوتاه پیشنهادی غیرمعمول می‌دهد: «الان باید لباسم را دربیاورم؟» آنچه اندام کانازاوا را حتی تماشایی‌تر می‌کند این است که او همین ماه گذشته، تنها یک روز پیش از پیروزی در یک رقابت بزرگ دیگر، ۹۰ سالگی خود را جشن گرفت.
او پنج سال بعدی را در انزوایی خودخواسته گذراند؛ شش ساعت تمرین روزانه و غذاهایی ساده که توسط مادرش تهیه می‌شد. هزینه‌های خرید شیر و پنیر او نیز از طریق درآمدهای اندک حاصل از فروش لوازم برقی تأمین می‌شد.
کانازاوا در ۲۴ سالگی به وعده خود در برابر والدینش عمل کرد و عنوان آقای ژاپن را به دست آورد؛ موفقیتی که سه سال بعد دوباره تکرار شد. او مدال‌های متعددی کسب کرد و در رقابت‌های آقای جهان ۱۹۶۷ در مونترال، در کنار چهره‌هایی چون آرنولد شوارتزنگر و سرجیو اولیوا (برنده رقابت‌ها) حضور یافت. کانازاوا که در آن رویداد چهارم شد، از ۸۰ سالگی تاکنون موفق به کسب شش قهرمانی مسترز جهان شده است.
او در این مسیر تنها نیست و ورزشکاران و ماجراجویان ژاپنی دیگری نیز همچنان در برابر گذر زمان مقاومت می‌کنند. برای نمونه، کازویوشی میورا در ۵۹ سالگی مسن‌ترین فوتبالیست حرفه‌ای فعال جهان است و شوکو یونزاوا در ۹۱ سالگی رکوردهای مسترز جهان در شنا را جابه‌جا می‌کند. کنیچی هوری، قایقران، در تولد ۸۸ سالگی‌اش اعلام کرد که قصد دارد یک تلاش انفرادی بدون توقف دیگر را تجربه کند و بهار آینده سفری دریایی در اقیانوس آرام داشته باشد. همچنین شینتارو اوکویاما در سن ۹۶ سالگی، یک ماراتن معتبر را در مدت زمان هشت ساعت و ۴۳ دقیقه و ۴۶ ثانیه به پایان رساند.
کانازاوا طول عمر و توانایی‌اش در اجرای ست‌های بارفیکس و پرس پا را مدیون سبک زندگی سالم خود می‌داند. او هرگز سیگار نکشیده، از الکل دوری کرده و دهه‌هاست که گوشت و ماهی را از سبد غذایی خود حذف کرده است. رژیم غذایی او عمدتاً شامل برنج قهوه‌ای به همراه مقداری فوریکاکه، ناتو و سوپ میسو است که چند تخم‌مرغ خام را به آن اضافه می‌کند.
او می‌گوید: «من قبلاً شش شیک پروتئین در روز می‌خوردم، اما اکنون سه شیک می‌خورم. با افزایش سن، هضم این همه مایع سخت‌تر می‌شود.» وی همچنین تغییراتی در تمریناتش ایجاد کرده است؛ او دیگر اسکات یا پرس سینه انجام نمی‌دهد و به جای وزنه‌های آزاد، از دستگاه‌ها استفاده می‌کند: «من در این سن کاری را انجام می‌دهم که برای من و بدنم بهترین است.»
این بدنساز پیشکسوت که هرگز بیماری جدی نداشته، می‌گوید آخرین بررسی‌های پزشکی‌اش نشان‌دهنده سلامت جسمانی مشابه مردان بسیار جوان‌تر است. کانازاوا که شش روز در هفته و روزانه دو ساعت در باشگاه خود در هیروشیما (در نزدیکی پارک یادبود قربانیان بمباران اتمی) تمرین می‌کند، می‌گوید: «ریکاوری بعد از جلسات وزنه‌برداری بیش از گذشته طول می‌کشد، بنابراین مطمئن می‌شوم که بین ست‌ها به درستی استراحت می‌کنم و حدود هفت ساعت در شب می‌خوابم.»
او در ادامه با لبخندی اضافه می‌کند: «و من یک ورزشکار ۱۰۰٪ طبیعی هستم.» این جمله‌ای مودبانه برای اثبات این حقیقت بود که موفقیت او حاصل سخت‌کوشی است و نه داروهای تقویت‌کننده. سپس می‌گوید: «و من هنوز عقلم را از دست نداده‌ام، درست است؟»
کانازاوا که با دو عنوان آقای ژاپن در اواسط دهه سی سالگی بازنشسته شده بود، در ۵۰ سالگی دوباره به بدنسازی رقابتی بازگشت؛ اما این بار با هدفی متفاوت: تشویق همسرش که از بیماری مزمن رنج می‌برد.
او می‌گوید: «همسرم همیشه از من حمایت می‌کرد، اما اغلب بیمار بود. من دیدم که از زمان بازنشستگی چقدر خودم را رها کرده‌ام، بنابراین می‌خواستم به او نشان دهم که هر چیزی ممکن است.» هفت سال بعد از این بازگشت، او مقام اول مسابقات قهرمانی مسترز بدنسازان را کسب کرد و می‌گوید: «آن زمان بود که من در اوج آمادگی جسمانی خود بودم.»
وضعیت ژاپن به عنوان جامعه‌ای با نرخ بالای سالمندی، اغلب منجر به انتشار تیترهای منفی درباره کاهش جمعیت، رکود اقتصادی و افزایش بار هزینه‌های سلامت و مراقبت‌های اجتماعی بر دوش نسل جوان شده است. در حال حاضر، تقریباً ۳۰ درصد از جمعیت ۱۲۳.۷ میلیون نفری این کشور بالای ۶۴ سال سن دارند و آمارهای منتشر شده در ماه گذشته نشان می‌دهد که تعداد افراد صد ساله اکنون از ۱۰۰ هزار نفر فراتر رفته است که تقریباً ۹۰ درصد آنها را زنان تشکیل می‌دهند.
در این میان، کانازاوا با نگاهی به هم‌نسلان خود می‌گوید: «ژاپنی‌های مسن‌تر کارهای باورنکردنی انجام می‌دهند، اما من نگرانم که بسیاری از آنها از کارهایی که در جوانی انجام می‌دادند، دست بکشند. مثل وقتی است که عضلات پاهایت شروع به ضعیف شدن می‌کنند و تو می‌گذاری این اتفاق بیفتد چون فکر می‌کنی اجتناب‌ناپذیر است. من هرگز نمی‌خواستم اینطور باشم، به همین دلیل است که این کار را می‌کنم. می‌خواهم تا روزی که بمیرم بدنساز بمانم.»
