بیماری پارکینسون به علت علائم پنهان دیر تشخیص داده می شود؛ مردان بیشتر مراقب باشند

به گفته این متخصص مغز و اعصاب، پارکینسون در بسیاری از موارد با اختلالات دیگری اشتباه گرفته می‌شود؛ از جمله ترمور ضروری (لرزش هنگام فعالیت)، سکته‌های کوچک مغزی، عوارض برخی داروها (مانند داروهای ضدروان‌پریشی) و همچنین برخی بیماری‌های پارکینسونی آتیپیک مانند PSP و MSA. وی تأکید کرد که در موارد پیچیده، استفاده از تصویربرداری‌های پیشرفته مانند اسکن دوپامین (DAT-SCAN) بسیار کمک‌کننده است.

دکتر قهرمانی در توضیح گروه‌های در معرض خطر بیان کرد: این بیماری بیشتر در افراد بالای ۶۰ سال دیده می‌شود و مردان کمی بیشتر از زنان در معرض ابتلا قرار دارند. همچنین تماس با سموم محیطی، سابقه خانوادگی، عوامل ژنتیکی، آسیب‌های مکرر به سر و افزایش سن از عوامل مؤثر بر بروز این بیماری هستند.

این متخصص با اشاره به نبود درمان قطعی برای پارکینسون افزود: هرچند درمان ریشه‌ای وجود ندارد، اما خوشبختانه می‌توان علائم را با داروهای افزایش‌دهنده دوپامین (مانند لوودوپا/کاربیدوپا)، داروهای محرک گیرنده دوپامین، فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتاردرمانی و در موارد پیشرفته با روش‌هایی مانند تحریک عمقی مغز (DBS)، به‌خوبی کنترل کرد. وی تأکید کرد که درمان‌های جدیدتری با هدف کند کردن روند پیشرفت بیماری در دست بررسی و تحقیق است.

دکتر قهرمانی درباره روش‌های پیشگیری یا کاهش خطر بروز این بیماری گفت: هیچ راه قطعی برای پیشگیری وجود ندارد، اما شواهد نشان می‌دهد فعالیت بدنی منظم، رژیم غذایی سالم (مانند رژیم مدیترانه‌ای)، خواب کافی، کنترل استرس، مصرف کافی ویتامین D و اجتناب از تماس با آفت‌کش‌ها می‌تواند احتمال ابتلا را کاهش دهد.

وی نقش بیمار در مدیریت بیماری را بسیار تعیین‌کننده دانست و تأکید کرد: ورزش روزانه، مصرف منظم داروها، پیگیری مداوم با متخصص، تغذیه مناسب، تنظیم خواب، خودمراقبتی و مدیریت مشکلات خلقی از عناصر اصلی کنترل این بیماری هستند.

دکتر قهرمانی با اشاره به اهمیت حمایت خانواده گفت: پارکینسون با توجه به محدودیت‌های جسمی و ذهنی، نه تنها بر خود شخص تأثیر بسزایی دارد، بلکه بر خانواده و مراقبان بیمار نیز فشار روحی و اجتماعی وارد می‌کند؛ موضوعی که نیازمند مشاوره و برنامه‌های حمایتی از سوی دولت برای کمک به این خانواده‌ها است.

وی در پایان خاطرنشان کرد: پارکینسون با وجود ماهیت پیش‌رونده، در صورت تشخیص زودهنگام و مراقبت صحیح، قابل کنترل است و بیماران می‌توانند سال‌ها زندگی باکیفیتی داشته باشند.