شیوع توده های رحمی در زنان؛ از علائم تا درمان
یک متخصص زنان و زایمان با اشاره به شیوع فیبروم‌های رحمی در زنان اظهار داشت: «عوارض این توده‌ها به محل قرارگیری، اندازه و علائمی که در فرد ایجاد می‌کنند بستگی دارد.»
دکتر شمیم پیله‌وری با بیان اینکه فیبروم‌های رحمی از شایع‌ترین تومورهای لگنی در زنان به شمار می‌روند، توضیح داد: فیبروم‌ها توده‌هایی غیرسرطانی هستند که از سلول‌های عضلانی رحم منشأ می‌گیرند و معمولاً در سنین باروری بروز می‌کنند. این توده‌ها ممکن است بدون علامت باشند یا با نشانه‌هایی مانند خون‌ریزی غیرطبیعی رحمی، درد و احساس فشار در ناحیه لگن همراه شوند.
وی با تأکید بر تأثیر احتمالی این توده‌ها بر سلامت باروری افزود: بسته به محل قرارگیری فیبروم، این توده‌ها می‌توانند در برخی افراد بر توانایی باروری، احتمال سقط جنین و پیامدهای بارداری تأثیر بگذارند. همچنین، خون‌ریزی‌های غیرطبیعی ناشی از فیبروم در صورت تداوم و عدم رسیدگی مناسب، ممکن است منجر به کم‌خونی و عوارض ناشی از آن شود.
دکتر پیله‌وری با اشاره به ضرورت بررسی فیبروم‌های رحمی در افرادی که دارای علائم بالینی هستند، تصریح کرد: وجود فیبروم با هر اندازه یا تعدادی، در صورت ایجاد علائم، نیازمند ارزیابی پزشکی و انتخاب روش درمان متناسب با شرایط بیمار است. همچنین در مواردی که فیبروم بدون علامت است اما تغییرات قابل‌توجهی در اندازه آن مشاهده می‌شود، انجام بررسی‌های تکمیلی و ارزیابی دقیق‌تر ضرورت دارد.
این متخصص زنان و زایمان درباره روش‌های درمان فیبروم‌های رحمی توضیح داد: انتخاب روش درمان به عوامل متعددی از جمله اندازه و محل توده، شدت علائم، وضعیت باروری و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد. درمان‌ها می‌توانند شامل روش‌های دارویی، هورمونی و مداخلات جراحی باشند؛ به‌ویژه در برخی افراد مبتلا به خون‌ریزی غیرطبیعی رحمی، درمان‌های دارویی و هورمونی با هدف کنترل علائم به کار می‌روند.
پیله‌وری در ادامه افزود: در بیمارانی که با مشکلات مرتبط با سلامت باروری، از جمله ناباروری یا سابقه سقط مکرر مواجه هستند، ممکن است با توجه به شرایط بالینی، درمان جراحی در نظر گرفته شود. همچنین، «آمبولیزاسیون شریان‌های رحمی» یکی دیگر از روش‌های درمانی است که با کاهش خون‌رسانی به فیبروم‌ها، می‌تواند به کوچک‌شدن تدریجی آن‌ها کمک کند. انتخاب این روش نیز باید با توجه به شرایط بیمار و اهداف باروری او صورت گیرد.
وی با اشاره به عوامل احتمالی مؤثر بر ایجاد فیبروم‌های رحمی بیان کرد: رشد این توده‌ها می‌تواند تحت تأثیر هورمون‌های جنسی قرار گیرد، اما این موضوع به معنای نقش مستقیم و قطعی هورمون‌ها به‌تنهایی در ایجاد فیبروم نیست. عوامل ژنتیکی، سابقه خانوادگی، شروع زودهنگام قاعدگی، چاقی، سبک زندگی، برخی عادات غذایی، دیابت و فشار خون بالا نیز در مطالعات به‌عنوان عوامل مرتبط با بروز فیبروم‌های رحمی مطرح شده‌اند.
دکتر پیله‌وری در پایان خاطرنشان کرد: از آنجا که فیبروم‌های رحمی در برخی زنان بدون علامت هستند، تشخیص و پیگیری آن‌ها باید بر اساس شرایط فردی و ارزیابی پزشکی انجام شود. مراجعه به متخصص زنان در صورت بروز خون‌ریزی غیرطبیعی، درد، فشار لگنی یا مشکلات باروری، به تشخیص به‌موقع و انتخاب روش درمان مناسب کمک می‌کند.
